Vandaag had ik een gedachte tijdens een lezing, die waarschijnlijk al velen voor mij hebben gehad, maar die ik toch graag met jullie wil delen.

VROEGER
Men ging er in de zorg van uit dat mensen met een verslaving niet langer een reëel beeld hadden op wat goed voor hen was of niet. Deze zorg namen zij hun volledig uit handen en dat begon met het afbreken van hun 'image'. Dus sieraden werden afgestaan, haar werd afgeschoren, en iedereen droeg een overall. Een verslaving hoort namelijk vaak bij een image, dus het een behouden maakt het des te lastiger om afstand te nemen van het ander.
Dit werkte bijzonder goed voor veel mensen die vervolgens een leven lang 'clean' bleven, maar het had ook een keerzijde. Mensen die psychisch iets minder sterk in hun schoenen stonden, daarvoor was dit een enorme aanslag. Ze konden in een identiteitscrisis raken, depressies krijgen of zelfs een persoonlijkheidsstoornis ontwikkelen.

NU
Onder andere door de negatieve gevolgen, maar waarschijnlijk ook door de onvermijdelijke doorgaande ontwikkeling in de zorg, wordt deze methode niet meer toegepast.
Tegenwoordig wordt door middel van 'Motiverende Gespreksvoering' de cliënt bewogen tot zelf herkenning van de problematiek, zodat hij uit eigen motivatie in beweging komt.
(over deze gespreksvoering ging de lezing)

GEDACHTE
Wat ik nou zo jammer vind, is dat een op zich goed werkende methode, zomaar overboord wordt gezet. Hij werkte niet goed voor iedereen en als je hem nu weer zou invoeren zou 'men' dit waarschijnlijk absoluut niet vinden kunnen.
Maar toch denk ik: het werkte voor veel mensen, dus waarom niet? Waarom kijken we niet naar beide mogelijkheden? Als iemand met een verslaving goed geïndiceerd wordt, dan kun je de ene, dan wel de andere methode aanbieden.
Ik vermoed namelijk dat een groep die bij de oude methode wél geholpen was, absoluut niet door de nieuwe methode geholpen zal worden en visa versa. Om dit gat te dichten en dus méér mensen efficiënt te helpen zouden beiden methodes aangeboden kunnen worden.

Deze gedachte gaat natuurlijk niet alleen op voor de verslavingszorg, of alleen voor de zorg, maar voor heel vele beslissingen. Mensen zijn zo rigoureus in hun beslissingen. Eerst is A helemaal geweldig en moet het op die manier, maar komt er een nieuwe theorie, wordt A als oud vuil aan de kant gezet, en is B helemaal geweldig.
Pas járen later wordt terug gekeken en A heroverwogen. Kijken we nu immers ook niet met belangstelling terug naar theorieën van Freud, of iets verder; Plato, of nog iets verder; Budha?
Wanneer leren we dat, wanneer een nieuwe theorie wordt gepresenteerd, de oude niet meteen het raam uit hoeft: vaak kunnen ze gecombineerd worden, of naast elkaar bestaan.