Het is maandag, kwart over negen. Zoals gewoonlijk heb ik weer heel slecht geslapen, omdat ik zondagochtend de luxe heb genomen om uit te slapen. Met als effect dat ik nu sta te tollen op mijn benen en erg veel moeite moet doen mijn aandacht erbij te houden.
Ik loop van mijn kleine kantoortje, dat ik deel met nog drie anderen, naar de kopieerruimte om mijn uitgeprintte planning op te halen. Op deze manier probeer ik wat orde in de chaos te scheppen die ontstaat als je bij twee dramatherapeuten meeloopt.
Af en toe passeren ik mensen en mompel ik een halfwakker "môge!" en zij antwoorden in dezelfde stemming. Ik zie een jongen op mij af lopen, schat de afstand in waarin het nog netjes is om je blik afgewend te houden (je wil niet naar mensen staren). Op het laatste moment kijk ik op en maak me klaar voor de gebruikelijke groet als hij zijn tanden bloot lacht "goede morgen", onze ogen vinden elkaar, de wereld lijkt te vertragen, in mijn buik ontpoppen duizend vlinders, er bestaat alleen nog zijn gezicht en het feit dat ik nog steeds geen antwoord heb gegeven. We zijn bijna gelijk, de lading is bijna voelbaar, ik pers er met veel moeite uit "Goede morgen."
En dan zijn we elkaar voorbij. Ik voel mijn wangen gloeien, mijn mond is vertrokken in een belachelijke grijns. Ik zou willen gillen, dansen, juichen. Wat is dit een heerlijk gevoel! Ik kom aan in de ruimte van het kopieer apparaat en leun even tegen de muur...
Langzaam daalt de realiteit in. Ik ben me er plotseling pijnlijk van bewust dat op mijn bovenlip een joekel van een koortslip zit.
No comments:
Post a Comment