Vandaag is de terugreis toch echt realiteit, al heb ik er helemaal geen zin in. Er is niemand of niets die thuis op me wacht, ik zie op tegen het alleen thuis zijn en bovendien vond ik het zo fijn om eindelijk in het land te zijn waar ik al 5 jaar zo graag heen wil.
We rijden lang en bij het vallen van de avond besluiten we op een camping te overnachten in Duitsland. De man die de camping runt doet mijn moeder en mij direct smelten. De omgeving is prachtig en mijn ouders overwegen of we hier nog een dag of 2 zullen blijven.
De nacht is koud, we zitten immers op 900m hoogte!
Dag 26.
Het regent, dus we trekken weer verder. De lieve campinggastheer heeft broodjes voor ons gehaald (wat géén standaardservice is) en mijn moeder en ik smelten nog iets meer, misschien is het maar beter dat we vertrekken.
We rijden door en rond half 6 zijn we in Nijmegen. Wat me daar te wachten staat is niet wat ik in mijn hoofd had voor een prettige thuiskomst. De vuilnisbak is (volgens mij) al weken niet geleegd en de meur is tot bij de lift te ruiken. Verwoed begin ik schoon te maken, mijn moeder wordt de stank te veel en moet naar de wc rennen. Ik ben erg verdrietig en kwaad op mijn huisgenoten, ik had immers alles spik en span achter gelaten!
Na het avondeten vertrekken mijn ouders naar Amsterdam, waar een spinnende rode tijger op hen wacht.
Het was een heerlijke vakantie, maar het duurt een paar dagen voor ik over mijn terugkom kater heen ben, zeker gezien de thuiskomst...
No comments:
Post a Comment