Volgende keer

Er fietsen en lopen een heleboel mensen in kleine en grotere groepen richting binnenstad. Ik fiets de andere kant uit. Een jongen stapt van de stoep af en kijkt me met een charmante glimlach aan. "Waar ga je heen? De stad is de andere kant uit!" Zijn armen gespreid in een uitnodigend gebaar. Ik sla mijn ogen verlegen neer en glimlach, terwijl ik hem even charmant vanonder mijn wimpers aankijk terwijl ik langs fiets. Een vriend trekt hem terug op het trottoir en zegt: "ze is gek!"

Misschien ben ik dat wel. Ik zou graag bij een groepje horen dat nu richting stad trekt. Ik ben ook wel uitgenodigd om te gaan, maar ik heb alles afgewezen. Ik kan niet, ik heb vergadering. Ik kan niet, ik moet de volgende dag werken. Neh, dat is toch niets voor mij. Enz. Allemaal waar, maar daar valt omheen te werken.

Even twijfel ik om om te draaien en de mensen die me hebben uitgenodigd te bellen. Dan voel de kou aan mijn beslipperde voeten, de pijn in mijn keel. Het wel bekende stemmetje begint te spreken. Als je nu gaat wordt je zeker ziek. Trouwens, jij vindt dat soort dingen niet leuk. En je moet morgen wel fit zijn. Als je nou beter aangekleed was... Wil je nou echt een jongen in die dronken menigte vinden? Kom nou!

Ik zucht en laat mijn schouders hangen. Misschien volgende keer... Volgende keer wil ik wel mee... Volgende keer bereid ik mij voor met goede kleding... Volgende keer...

Volgende keer...