Zoals jullie misschien wel weten bekleedde ik de functie van secretaris bij de Nijmeegse studenten dansvereniging. Gisteravond was de algemene vergadering waarin ik gedechargeerd zou worden. Ik had 1,5 maand geleden besloten dat ik een half jaar eerder met mijn functie wilde stoppen, omdat ik merkte dat het me te veel stress opleverde, zeker naast alles wat het huidige schooljaar me biedt!
Uiteraard was men daar niet erg blij mee en dat kreeg ik dan ook in alle toonaarden te horen. Ook kreeg ik voor mijn kiezen dat ik in het halfjaar dat ik wel in functie was te weinig heb gedaan.
Dat was even slikken, blijven ademen...
Ik denk dat de meeste van mijn vrienden wel kunnen invullen wel weten wat ik gewoonlijk op zo'n moment dacht. En nu?
Ik dacht aan mijn ouders, mijn vader die me streng aankeek en zei: "Carolien, het is maar een vereniging, het is maar een bestuursfunctie. Het is het niet waard om hiervoor op deze manier over je eigen grenzen te gaan!"
Ik dacht aan het bezorgde gezicht van Noortje, toen ze me voor X-ist time tot rust probeerde te manen in een paniek aanval.
Ik dacht aan de grote verbaasde en niet-begrijpende ogen van mijn klasgenoten als ze hoorden over hoe laat ik gemiddelt thuiskwam van vergaderingen, hoe kort mijn nachten waren voor het schrijven van verslagen en notulen, of gewoon het wakker liggen van de stress.
Hoe mijn berekeningen uitwezen dat ik zo'n 20 uur per week aan de vereniging besteedde...
Als dit niet genoeg is... dan kan ik ze gewoon niet geven wat zij van mij willen.
Ik haalde diep adem en zei: "ik snap dat je teleurgesteld bent, en dat je het gevoel hebt dat deze beslissing achteloos heb genomen, maar dat is zeker niet waar. Ik heb gedaan wat ik kon, naar mijn kunnen, dat is volgens jullie niet genoeg. Het lijkt mij het beste voor beide partijen als ik mijn functie neerleg."
En toen ik thuiskwam...
Ging ik douchen, lezen en viel als een blok in slaap!
No comments:
Post a Comment