Een veelbewogen jaar!

Het is alweer oudejaarsdag! Wat ging dit jaar snel voorbij! Ik heb het gevoel alsof mijn hoofd nog een beetje achterloopt. Alsof ik met 1 voet in de intercity van dit jaar ben gestapt, maar er keihard achteraan moet rennen. Ik kijk een beetje beduusd om naar een jaar waarin toch een hele hoop is gebeurd.

Het begon natuurlijk allemaal met de verhuizing. Nog vóór mijn verjaardag verhuisde ik naar Arnhem, wat mijn huis/school-reistijd met een 1,5 uur verkorte. Met enigszins maffe huisgenoten, die niet zo heel erg op hygiëne gesteld waren (bah bah) en ook niet zo goed van andermans spullen konden afblijven. Het duurde 2 maanden voor ik erachter kwam waarom mijn koffie zo snel opging!

Ik heb afgelopen jaar de bijzondere leeftijd van ‘een kwart eeuw’ bereikt. Iets wat me verder bijzonder koud liet, ik vind 25 gewoon een mooie leeftijd. Ik heb dit gevierd door een rondleiding te geven door Amsterdam, de geschiedenis van mij & de stad bewonderend.

Bijzonder was ook de uitvoering van ‘Eten en Dansen’ waarin ik een rol met een bijzonder

dubbele laag vertolkte. Ik speelde een vrouw die 3 maanden uit een relatie was, maar dit niet los kon laten. In het stuk, speelde de vrouw samen met haar ex, dat ze een stelletje waren, waartussen het niet lekker liep.
Dit alles speelde zich af in Eindhoven, de stad waar ik 2 jaar samen heb gewoond. Mijn eigen relatie liep stuk, in 3^e week van de repetities.

In april kreeg ik eindelijk van SSHN groen licht om een kamer in Nijmegen te betrekken, waarna mijn reistijd nog maar 30 minuten (fietsend) inhield. Van al mijn verhuizingen (11 keer in 7 jaar tijd) waren hier de meeste handen aanwezig. Ik kreeg hulp van: Jet, Noortje, Paul, Bram en mijn ouders.

Omdat ik eindelijk een vaste plek had om te blijven wonen, of in ieder geval een vaste stad had, kon ik beginnen met een leven opbouwen. Ik zocht contact met het jeugdcircus: Grote Broer en solliciteerde. Ik werd aangenomen voor de woensdag avond: ik mocht met de voorstellingsgroep gaan werken. Dit was bijzonder, want voor mijn gevoel was ik hier bij lange na niet goed genoeg voor. De praktijk wees anders uit, ik heb goed contact met de jongeren en heel veel plezier in de lessen. Daarnaast mocht ik ook de circus partijtjes op zaterdag geven.

Aan het einde van het schooljaar heb ik mijn eerste korte filmpje gemaakt. “For good or for Bad” had verder niets te maken met de huwelijkse beloften die men elkaar doet, maar alles met de Borderline Persoonlijkheidsstoornis. In de film, door mij geschreven, geregisseerd, gefilmd & gemonteerd, heb ik geprobeerd de wisselvalligheid van de emoties weer te geven. Met een glansrol voor Noortje, die zelf mij soms de haren overeind deed staan!

In maart van dit jaar had ik gesolliciteerd bij Simbo reisvakanties. Ik was al jaren van plan om een vakantie met kinderen als begeleiding door te brengen en wilde dat nu realiseren. Het lukte en ik werd aangenomen. Ik heb er 2 hele leuke weken in Egmond (musical-kamp) gehad. 1 leuke week in Valkenswaard (X-factor-week) en 1 nachtmerrie week waarin ik gesloopt was, onder de muggenbulten zat, moeite had met de houding van mijn collega en geconfronteerd werd met mijn grootste angst.

Vanaf min of meer het begin van het schooljaar hebben Noortje en ik die grote angst het hoofd geboden. Elke woensdag ochtend waren we in het zwembad te vinden. Dat wil zeggen: we hebben eerst in de kantine gezeten. Toen wat dichter bij de kleedruimtes. Toen in de gang van de kleedruimtes. Vervolgens in de gezamenlijke kleedruimte. En uiteindelijk: geloof het of niet, ben ik zelfs 1x wezen zwemmen. Wat een overwinning, ik vond het doodeng, maar tegelijk vond ik het heerlijk om weer in het water te bewegen. Dit hoofdstuk is nog niet afgesloten, maar we zijn wel over de helft!

Aan het begin van het schooljaar heb ik mijn Propedeuse certificaat in ontvangst mogen nemen. In 1 jaar gehaald, waar ik erg tevreden over was. Natuurlijk zou ik Carolien niet zijn, als ik 100% tevreden over mezelf was, dus frustreerde ik me over het feit dat ik niet Cum-Laude mijn P had gehaald en dat mijn laagste cijfer 4x op de lijst voorkwam.

Ook heb ik het dansen, wat ik zo gemist heb, weer opgepakt. Helaas niet met danspartner, maar toch erg fijn. Toen men erachter kwam dat ik bestuurservaring had, werd ik meteen gestrikt voor een bestuursfunctie. En ik was niet in staat om ‘nee’ te zeggen.

De functie, secretaris, vind ik over het algemeen erg leuk, maar samen met school, werk en andere ontwikkelingen (en niet te vergeten, mijn perfectionisme) viel hij me toch erg zwaar.Dus gaf ik aan het einde van dit jaar aan (ja écht waar) dat ik per volgende ALV uit mijn functie stap.

Vlak voor het einde van het jaar gebeurde er plotseling iets onverwachts. We zaten in de trein met een paar collega’s van Grote Broer. We kwamen van de jubileum voorstelling van Circus Elleboog (heimwee!) in Carré en Neeltje had telefoon. Ze besprak iets over de kosten van een opname van een voorstelling. Ik mompelde zachtjes naar mijn baas: ‘of je laat het mij gewoon doen.’ Waarop hij mij aankeek en naar Neeltje gebaarde de bevestiging uit te stellen. 10 minuten later had ik mijn eerste betaalde film-klus! Ik was blij, trots, verbaasd, opgewonden en ook een beetje gespannen: dit mag ik niet verkloten!

Dit zijn allemaal gebeurtenissen van het afgelopen jaar, maar er heeft een ontwikkeling plaatsgevonden, die niet zo goed in gebeurtenissen is uit te drukken. Ik heb mezelf toegestaan om emoties te hebben en te uiten. Het gaat nog niet zo soepel als ik zou wensen, maar we zijn onderweg!
In het zelfde straatje: ik heb mezelf toegestaan mijn mening te uiten over dingen die mijzelf aangaan. Iets wat ik in het verleden niet durfde. Ik heb mezelf toegestaan om hoop te koesteren, iets wat ik verloren was. Ik heb mezelf heel langzaam toegestaan om een beetje zelfvertrouwen te ontwikkelen, iets wat ik jaren heb geweigerd.

Mensen in mijn omgeving merken dit, doordat ik plotseling een weerwoord kan (durf te) geven. Of omdat ik tussen neus en lippen door zeg dat ik trots ben op mijn eigen prestaties. Soms geef ik zelfs toe dat ik weet dat ik iets kan of zelfs goed in ben!
Deze ontwikkeling betekent ook dat ik mezelf kwetsbaarder toon dan afgelopen jaren, mijn masker is voor een deel verdwenen. Hierdoor denken alle mensen die mínder dicht bij mij staan dat ik een stap achteruit heb gedaan. Onzekerder ben geworden.
Niets is minder waar, iedere –peut, -oog, -ater, of coach weet dat accepteren de eerste stap naar genezing is. En zo zie ik het ook.

En om het laatste grote onderwerp van dit jaar nog 1 keer op te halen: ondanks alles wat mijn docenten mij hebben gezegd: ik geloof nog steeds dat ik Amerika aan zou hebben gekund.
Toch sta ik nog achter mijn beslissing om het op te geven: ik heb niet het gevoel de nodige steun van de docenten te hebben, en ik respecteer hun advies. Bovendien ben ik niet een type student die zo arrogant is hun advies in de wind te slaan. Ik kan koppig zijn, maar zo koppig…
En als ik daardoor zwak ben, te snel over me heen laat lopen, geen ruggegraat heb, of me in de slachtofferrol verstop: so be it!

Ik ben Carolien, bijna 26 jaar, ik heb een hele hoop goede kwaliteiten en ik ben van plan deze in 2010 aan iedereen te tonen. En hij die ze niet ziet, is blind!