Biking through a winter wonderland

Toen ik vanmorgen uit mijn raam keek versnelde mijn hartslag. Als een klein kind word ik nog steeds dolblij van sneeuw. Het was op dat moment nog slechts een minuscuul klein poederlaagje.

Gedurende schooldag, waarin ik een scene buiten moest spelen in zeer zomerse kleding (!), werd heel Nijmegen toegedekt met een zachte witte deken.

Uiteraard heb ik heel wat geknoerpt* en alvast voor een flinke voorsprong op mijn vader gezorgd (63!). Onderweg naar huis (op de fiets met 2 camera's... als ik maar niet val!) heb ik een lange fietsknoerp gemaakt. Ik weet niet of ik het ooit eerder heb gedaan, maar het voelde als een eerste keer. Ik wist alleen niet hoe ik dit fenomeen in de telling moest op nemen, dus ik heb er maar 3 knoerpjes van gemaakt.

Tijdens het fietsen probeerde ik af en toe van de omgeving te genieten, wat best lastig was, gezien de sneeuw (zelfs mét bril) in mijn ogen woei. Bovendien kon ik niet te lang mijn ogen van het wegdek afhouden. Maar wat ik heb gezien wat allemachtig prachtig!

De bomen waren aan de kant waar de wind vandaan kwam wit en aan de andere kant niet, je kon de structuur van de schors door de sneeuw heen zien. Op sommige plekken waren zelf al golfjes in de sneeuw ontstaan, zoals in zand in de woestijn. Het was sprookjesachtig en ook machtig spannend!

Ik hoop dat binnenkort de sneeuw ophoud met vallen, zodat ik er met mijn camera op uit kan om deze schoonheid vast te leggen.

* knoerpen: het geluid dat verse (bij voorkeur onaangeroerde) sneeuw onder je schoenen maakt als je erover heen loopt. Mijn vader en ik hebben jaarlijks een wedstrijd wie de meeste knoerpjes haalt.