Elizabethtown

Vandaag heb ik een film gezien genaamd Elizabethtown. Het gaat over het verhaal van Drew (Orlando Bloom: Lord of the Rings, Pirates of the Carribean), wiens vader is overleden tijdens een bezoek aan zijn geboortestad: Elizabethtown. Drew reist af naar deze plek om te zorgen dat zijn vader gecremeerd wordt, zoals zijn moeder wenst, maar de familie denkt daar anders over. Onderweg ontmoet Drew Claire (Kirsten Dunst: Spiderman, Marie Antoinette), een spontane stewardess. Uiteraard ontvouwt tussen hen het voor de hand liggende liefdesverhaal.

Er zitten veel thema’s in de film, die wat mij betreft apart hadden mogen uitgewerkt worden. Zo maakt Drew een road-trip naar huis, aan het einde van de film. De reis is door Claire van moment tot moment uitgewerkt, inclusief bijbehorende muziek en opdrachten op verschillende plaatsen.

Het conflict tussen de familie’s is nauwelijks een echt een echt conflict te noemen. Één oom vraagt naar de achterliggende reden van cremeren, Drew blaast hoog van de toren en het probleem is opgelost, geen wolkje aan de lucht.

Andere problemen die er spelen zijn de zoon van een van de neven. De neef zelf is nog erg jong in zijn gedrag en kan zijn kind niet onder controle houden. Uiteraard vind Drew hier een oplossing voor.

Het mooiste moment uit de film is weggelegd voor Susan Sarandon. Zij speelt de moeder van Drew en dus de vrouw van de overleden vader. In eerste instantie schijnt ze door te draaien en haar tijd met bezigheden te vullen, om maar niet aan haar overleden man te hoeven denken. Tijdens de ceremonie houdt ze een prachtige speech, die eigenlijk meer een performance is te noemen. Alle vaardigheden die ze zich heeft eigen gemaakt na het overlijden van haar man, zoals de komiek uithangen en tapdansen, komen aan bod.
Dat is toch zo’n 5 minuten puur genieten.