Normaal zijn is een afwijking

Vanavond ben ik naar de film “MILK” geweest. Voor alle leken: deze verteld het biografische verhaal van Harvey Milk, die streed voor gelijke rechten voor Homo’s in Amerika. Het blijft een aangrijpend gegeven, dat er zoveel plekken, culturen, geloven en stromingen zijn waar iets dergelijks als homofilie wordt afgeschildert als een aandoening, iets besmettelijks en vooral: iets heel gevaarlijks.
Het geldt niet alleen voor homo’s, alle groepen met een ‘afwijking’ ervaren tegenstand.
Een afwijking, van welke norm? Blank haar, hetero en christen? Zijn we nog steeds op dat punt? Of mogen we ondertussen zeggen dat je ook bruin haar mag hebben? Maar géén schaamhaar (jongerencultuur)!


Laten we even kijken naar een interessant lijstje:

17 % voelt zich aangetrokken tot zijn eigen sexe.
1,5 heeft een autisme spectrum stoornis,
Meer dan 80% heeft geen witte huidskleur
2 % heeft last van middelmatige of zware depressiviteit
30% heeft wel eens een anitdepressiva gehad
45% heeft overgewicht volgens de BMI-waarde (die overigens achterhaald is)
Deze lijst is at will uit te breiden.


Met andere woorden: wie is er nou eigenlijk nog normaal? Volgens mij is het percentage mensen dat géén afwijking heeft, miniem! Dus als we over een mensen die ‘afwijken’ praten, hebben we het dan niet over die ‘normale mensen’???
Dus voordat we volgende keer massaal roepen dat een groep afwijkt en moet veranderen, weg moet of uitgeroeid moet worden, laten we even aan deze balans denken.