Koffie misbruik

In januari had ik een koffieapparaat gekocht, zodat ik in het studentenhuis ’s morgens een kop koffie kon drinken. Als ik koffie zet en een huisgenoot staat in de buurt vraag ik altijd, uit sociale overwegingen, of die ook een kopje lust.
Ongeveer 1,5 maand geleden vroeg een huisgenoot of we er allemaal gebruik van mochten maken. Mijn vader had gezegd dat ik, als dat zou gebeuren, geld moest vragen, maar daar heb ik het lef niet voor. Ik heb op zich niets tegen het gebruik van mijn spullen, mits ze netjes behandeld worden en schoon terugkeren, maar koop wel even je eigen koffie. “Natuurlijk.” Zei de huisgenoot.
Ondertussen heb ik al 2 keer in zijn kamer gestaan omdat een pan meer dan 24 uur vies op het aanrecht stond en 3 weken terug begon ik met argusogen naar mijn koffie te kijken. Ik had het idee dat de koffie sneller verdween dan dat ik er koffie van zette, maar nou wil ik nog al eens de realiteit daarop kwijtraken, dus ik durfde niet direct verwijten te maken, hij had immers gezegd dat hij voor zijn eigen koffie zou zorgen!

Ik besloot een trucje uit te halen en zette 1 koffiefilter andersom in de verpakking,mannen hebben zoiets nooit door. Een week later was zat er geen omgekeerd koffiefilter meer in de verpakking, maar ik had ook een paar keer koffie met een suf slaap hoofd gezet. Ik was dus nog niets wijzer.
Gisteren schonk ik mijn laatste avond koffie in en vroeg de huisgenoot of er nog koffie inzat, dat was niet het geval, dus moest hij zelf even zetten. Terwijl ik wachtte tot mijn melk warm genoeg was vroeg hij of je zo’n koffiefilter (met inhoud) een 2e keer kon gebruiken, ik antwoorde dat je daar redelijk ranzige koffie van krijgt.
Hij leek nog wat te willen treuzelen, ik had het gevoel alsof ik in een bijzonder slechte film terecht was gekomen, die nu een climax bereikte. Zijn arm strekte zich langzaam uit naar een keukenkastje, mijn gezicht moet ongeloof verraden hebben, want het was mijn keukenkastje. Terwijl hij mijn koffiebus uit de kast pakte vroeg hij welke koffie ik gebruik, zodat hij een nieuw pak kon kopen. Ik antwoorde en zei dat ik me al afvroeg waarom mijn koffie zo snel verdween.
Ik vermoed dat als ik niet was blijven staan, hij nooit iets had gezegd en er eigenlijk dus van baalde dat ik wél was gebleven.

Ik voelde me vreselijk gebruikt. Er is een verschil tussen de momenten dat ik aanbied om een extra bakkie te zetten en vrijelijk mijn koffie gebruiken. Dat niet alleen: hij vond het niet eens nodig om te vragen! En nu het dan ‘bekend’was, leek het hem ook niet nodig om zijn excuses aan te bieden.

Stom verbazing vertrok ik met mijn koffie naar boven, niet wetend wat ik met de situatie aan moest.
Deze morgen was er niet genoeg koffie voor mijn ochtendlijke bakkie en moest ik het doen met thee.

Ben ik nou neurotisch,

of wordt er misbruik van mij gemaakt?