Hij zet zijn koffertje naast zich op de bank, hangt zijn jas op en gaat zitten. Het koffertje legt hij op zijn schoot. Het hoekige zwarte model wordt op de lengtes en de hoeken gesierd door bruinige slijtage plekken. Op een aantal plaatsen verraad een tufje schuim dat door de zwarte laag heen piept dat de buiten kant van de koffer ooit gevuld was en op sommige plekken is zelfs de houten basis te zien.
Met een droge klik wordt de koffer ontsloten en het deksel geruisloos gelicht. Ik vang een glimp op van een onbewerkt stuk hout met daaronder knetterplastic, mijn nieuwsgierigheid is direct gewekt.
De man tilt de bovenste laag op, blijkbaar zit onder de laag plastic nog een stuk hout. Mijn blik is nu onlosmakelijk met de inhoud van de koffer verbonden.
De man lijkt even niet te weten wat hij wilde pakken, of misschien rekt hij de spanning slechts voor mij.
Dan, net als ik overweeg of ik nog iets dichterbij durf te kijken, pakt hij het en slaat het deksel met een klap dicht, slot er op, koffer op de bank.
De man vouwt de krant open en gaat zitten lezen…
No comments:
Post a Comment