Hoe moet ik je zeggen...

Het is een tijdje geweest...
Ik probeer vooral te schrijven als ik interessante en leuke dingen te melden heb...
Maar dat is nu even niet...

Sure, we hadden vorige week afdansen en de voorstelling van Footloose, maar...
dat werd allemaal overschaduwd door een vreselijk nieuws.

Niet voor de mensen van Footloose, maar voor mij.
Ik heb mezelf overtroffen door het nieuws aan de kant te zetten en alle tijd en energie die ik had te steken in de twee drukke maar uiteindelijk succesvolle dagen.

Pas vrijdag viel mijn kwartje...
Bram is weer ziek, voor de vierde keer hebben ze een tumor ontdekt en de kans dat hij deze keer overleefd...
30%

Ik draag het constant bij me, als een steen in mijn maag.
De jongen die ik leerde kennen op mijn 16e op Buitenkunst, mijn vakantie liefde, musicalmaatje, zangcomagnion en aller-allerbeste vriendje... gaat zeer waarschijnlijk...
*zucht* ik wil er niet aan denken, maar ik kan niet anders...

Een van onze favoriete songteksten:

Hoe moet ik je zeggen?
Het is allemaal voorbij...
Makkelijk en zo gebeurd, je hoorde hoe ik het zei.
Hoe ik jou met één enkel woordje uit mijn leven snij.
Ik ben al haast een herinnering, een snel vervagend beeld.
De vrouw met wie je ooit, je liefde hebt gedeelt.

Elk moment van elke dag, die ik nog leven zal.
Zie ik jou en voel ik jou, in alles overal.
Even kreeg ik vleugels, maar ik struikel en ik val.
Reddeloos en sprakeloos, want wie heeft dat bepaald,
of je eindigt in de afgrond, of de eindstreep haalt?

Is dat allemaal bedacht?
Maar door wie dan en waarom?
Staat het ergens in de sterren?
Gaat't zo buiten ons om?
Zijn wij niets dan wreed vermaak?
Van een harteloze god?
Die ons het paradijs laat zien,
dan moet het weer op slot...

(Aida the musical)