In de eerste aflevering moest ik mezelf accepteren zoals ik ben, met al mijn slechte kanten erbij. Well that was a long shot, but at least I tried.De tweede aflevering was een stuk leuker, ik moest me indenken dat alles leeft.
Dus niet, wat al veel mensen doen, denken dat het gras, de aarde en de dieren leven, maar ook de pen, de bank en de tv. Ze leven en worden aangestuurd om te zijn wat ze zijn, dus in zijn kern weet de pen "ik ben een pen..."
Nu gaf ik daar zelf nog een positieve toevoeging aan, ongetwijfeld geïnspireerd door hollywood. "Ze wíllen ook zijn, wat ze zijn." (diep!)
Dus een klok wíl niets liever dan jou vertellen hoe laat het is en hij wacht de hele dag op die éne blik van jou, waarin in hij jou van dienst kan zijn.
Het zelfde geld voor de deurmat, die niet kan wáchten tot jij je modder voeten komt vegen, de tafel om je kopje te dragen, je kopje om de thee vast te houden, de theeblaadjes om je thee smaak te geven en de thee om jou genoegen te geven.
Alles in deze wereld is wat het wil zijn en het liefst wil het zijn functie voor jou uitvoeren. Dus als je een dag lang niet op de klok kijkt, het licht niet aandoet, de bloem niet ruikt of niemand belt, zijn de klok, het lampje, de bloem en de telefoon een beetje teleurgesteld!
Maar... Morgen weer een dag.
Deze gedachte bracht bij mij een glimlach op mijn gezicht, wat een mooi idee. Wij kunnen deze voorwerpen namelijk gelukkig maken, door ze dat kleine beetje aandacht geven dat ze willen!
Wat een rust, wat een geluk... wat mooi...
Voor meer info over deze podcast: http://www.aquietmind.com/
No comments:
Post a Comment